Ode to Daddy.

Οι γυναίκες είμαστε ικανές, ικανότατες. Αλλά είμαστε και συγκεντρωτικές.

Δεν μας αρέσει να ανακατεύονται άλλοι στα πόδια μας.

Βλέπω συχνά το εξής: οι μαμάδες να κάνουν τα πάντα και οι μπαμπάδες να παρακολουθούν. Και οταν χρειαστούν σε κατι, οι μαμαδες τους κατα πιέζουμε να έρθουν με τον τροπο που φτερό αστέ εμείς και θεωρούμε τον σωστοτερο, παρά να τους αφήσουμε να αναπτύξουν-εξελιξουν τους δικούς τους.

Πριν πολλά πολλά χρονια είχει πέσει ώρα η ιδέα στο σπίτι να πάμε για μπάνιο. Καμιά ώρα +.

Εγώ παλεύω να μαζεψω όλα τα “απαραίτητα”τσιμπράγκαλα (ο Γιάννης με κοιτούσε κρατώντας αποστάσεις ασφαλείας, από το event που εξελισσόταν μπροστά στα ματιά του).

Μια μικρή πετσέτα για τα ποδαράκια της, μια μεσαία για τη θάλασσα, μία για μετά το ντους, μια αναπληρωματική, φαΐ για το μεσημέρι της, μπισκοτακι για το σνακ της, φρούτα, παπουτσάκια για τη θάλασσα, αλλα για την άμμο, άλλα για περπάτημα. (Τελικά την πήγα στην παραλία αγκαλιά, που να βρω σε αυτό το χάος το παπούτσι με τις σωστές προδιαγραφές- ο Γιάννης με κοιτούσε…).

Κουβαδάκια εννοείται, μικρό μεσαίο μεγάλο, τσουγκρανάκια μικρά, μεσαία, μεγάλα, φτυαράκια μικρά μεσαία μεγάλα, κούπ πατ σε σχήμα  καβουράκι, τουρτίτσα, τσιπούρα, καστράκι, δεντράκι κ.π.μ.π.α ( επεξ: και πολλά μα παρά πολλά άλλα), σε ποικιλία, που η ποικιλία της Martha Stewart ωχριά μπροστά της.

Πιπίλα κλασική, αναπληρωματική, βροχής, χιονιού, για ζέστη από καουτσούκ, για πολυ ζέστη από σιλικόνη.

Και ο Γιάννης πάλι να κοιτάει, αλλα ρωτάει και τίποτα που και που, αφού πρώτα εχει βουτηξει το κεφάλι του στο θαρραλέο νερό, κάτι ερωτήσεις του τύπου “τι τα θέλεις τώρα τόσα πράγματα μαζι μας; Σε δύο ώρες θα ειμαστε πίσω.”
Χα!! Μικρέ ανόητε…τστστς. Τίποτα δεν καταλαβαίνεις…σκεφτόμουνα.

Του απαντούσα βέβαια, με τα μάτια όμως. I was giving him the eye.

Το επόμενο Σάββατο πήγε με τον μπαμπά της, 9.30 το σκεφτήκαμε να πανε, 10 ήταν στο αυτοκίνητο.

Φύγανε με μια τσάντα μπάνιου στο ώμο, και χωρις την φορτηγό του Μπεινόγλου, να ακολουθεί. ….ρωτάω, και άμα πεινάσει;
Άμα πεινάσει, θα της πάρω ενα κουλούρι απο εκεί, μου λέει.

Και με τι θα παίξετε στη άμμο, με τα χέρια, όπως όλος ο κόσμος μου λέει.

Και ρωτώ εγω….μηπως κακώς είμαστε τόσο πολύπλοκες;

Μηπως κανουμε τα παιδιά μας βλαμμένα με τόση προνοητικότητα;

Μηπως, το πάμε και φύγαμε, και οταν βαρεθούμε, γυρνάμε, ειναι καλύτερο;

Μηπως εντέλει βάζουμε φρένο, στην φαντασία, στην δημιουργικότητα ενός παιδιού;
Μηπως, λεω μηπως, οι άντρες εχουν ενα μινιμαλιστικό τροπο σκέψης που κανει καλο στα παιδιά;

Μια απλότητα, μια αφαιρετικότητα, που τα κανει να πατούν πιο γερά στη γη;

Μηπως ετσι, τα κάνουμε να νιώθουν δυνατά και οτι ανταπεξέρχονται, παρά το “η μανούλα τα εχει σκεφτεί όλα!”

Και αγωνιούμε να εντυπωσιάσουμε τους μπαμπάδες, ενώ αυτοί μας κοιτάνε και φλερτάρουν με το τηλεφωνο του φρενοκομειου, να μας μαζέψει.

Μηπως τελικά τα παιδιά πρεπει να ξοδεύουν χρονο ίσο και με τους δυο γονεις, οχι γιατι μας αγαπούν και τους δυο, αλλα γιατι παίρνουν κατι διαφορετικό απο τον καθέναν.

Χωρις παρεμβάσεις, χωρις προτροπές, χωρις καμουφλαρίσματα.
Και ειναι σίγουρο οτι το παιδι θα ωφεληθεί.

Άσε που είναι και πιο ξεκούραστο ετσι…

Leave a Reply