Indulge.

Την Παρασκευή, με αφορμή γιατρούς και εξετάσεις, ρουτίνας περισσότερο, έκανα σκέψεις.

Πιάνοντας κουβέντα σε μια νοσοκόμα, στο τέλος μου απαντά: δεν απολαμβάνουμε τις στιγμές.

Κλικ! Εχει δίκιο.

Της είπα οτι συνειδητά προσπαθώ να το κάνω, και της ανέφερα οτι σήμερα επίτηδες προτίμησα το λεωφορείο και όχι το αυτοκίνητο, για να μην αγχώθω με την κίνηση, για να μπορέσω να χαζεύω απο το παράθυρο μια ηλιόλουστη μέρα, για να χαζεύω ανθρώπους να περπατούν στους δρόμους και να είμαι “εκεί”.

Να απολαύσω τη στιγμή.

Αν έπαιρνα το αυτοκίνητο θα τα έχανα όλα αυτά.

Με την ίδια λογική, άρπαξα 10´ ελεύθερα που είχα, και βγαίνοντας απο το νοσοκομείο, σταμάτησα στο διπλανό μανάβικο που θυμήθηκα κατι ωραία μήλα που είχα δει περνώντας, πήρα ένα, και έκατσα σε ενα ηλιόλουστο παγκάκι.

Έφαγα το μήλο μου, έκλεισα τα μάτια μου.

Πήρα χαρά, δεν αξίζει αυτο 5-10′;

Τα άνοιξα και πήγα για το λεωφορείο. Η υπόλοιπη μέρα κύλησε απλά.

Όλοι έχουμε μικρές καθημερινές απολαύσεις. Αλλά είμαστε πολυάσχολοι, αγχωμένοι, και πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Γιατί έχουμε τύψεις όταν αφιερώνουμε κάθε μέρα λίγο χρόνο για μας;

Αφιερώνεις χρόνο σε σένα;

Για κάποιους και μόνο με την λέξη απόλαυση, φαντασιώνονται μέρες ολόκληρες ελεύθερες, σε φανταστικά resorts και μέρη διακοπών, όπου η χαλάρωση είναι προτεραιότητα. Πόσο συχνά όμως έχουμε την ευκαιρία για κατι τέτοιο; Και πως θα έχουμε δυνάμεις μέχρι τότε;

Με μικρά και καθημερινά.

Αξίζει τον κόπο να χάσω 20′ ύπνου και να σηκωθώ νωρίτερα από τους υπόλοιπους, για να φτιάξω τον καφέ μου και να τον πιω στη πολυθρόνα μου όσο είναι ακόμα ζεστός, ή να κάνω ενα καυτό μπάνιο, ανενόχλητη.

Να πάω κάθε Κυριακή το απόγευμα για ένα 20′ περίπατο στο βουνό, να μαζέψω άγρια ρόκα και να απολαύσω το ίδιο βράδυ μια υπέροχη σαλάτα με την φρέσκομαζεμένη μου ρόκα.

Μια φορά το μήνα να μαζευτούμε φίλες σε ενα ωραίο καφέ εδώ κοντά και να γελάσουμε μέχρι να μας πονέσει η κοιλιά μας!

Από το τραγανό μήλο που έφαγα στη λιακάδα, μέχρι τον καφέ με τις φίλες, η απόσταση ειναι μικρή. Ειναι η απόφαση οτι μου αξίζει να απολαμβάνω τις στιγμές και να τις δημιουργώ εκεί που δεν θα υπήρχε κατι άλλο που θα με γέμιζε τόσο.

Μας μοιάζει εγωιστικό να έχουμε, έστω και μετά από αγώνα, λίγο ελεύθερο χρόνο και να τον διαθέσουμε σε κάτι που αγαπάμε και μας δίνει την δυνατότητα να νιώθουμε άνθρωποι.

Πως θα δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό σε αυτούς που αγαπάμε, αν δεν έχουμε πρώτα φροντίσει τον εαυτό μας;

Για σένα τι είναι μικρή καθημερινή πολυτέλεια;

Να έχεις χρόνο να οργανώσεις τις δουλειες σου με την ησυχία σου και να πιεις τον καφέ σου μπροστά στο ωραίο σου παράθυρο οσο είναι ακόμα ζεστός; Να διαβάζεις την εφημερίδα σου μία στις τόσες; Να πας στο γυμναστήριο, για τρέξιμο ή για περπάτημα; Να διαβάσεις το βιβλίο σου και να ακούσεις την αγαπημένη σου εκπομπή στο ραδιόφωνο για ένα ολόκληρο βράδυ;

Παραδίνεσαι σε αυτές;

3 πράγματα που απόλαυσα σήμερα:

•Το πρωινό πολυτελές ξύπνημα όπως εγώ το εννοώ. Ξυπνάς, ανοίγεις παράθυρο να μπαίνει παγωμένος αέρας, ξανακουκουλώνεσαι πατώντας το play στο αγαπημένο σου playlist στο utube. Δύο τραγούδια ειναι αρκετά. Χόρτασα.

•Ο ποδηλατάδα με το καλύτερη παρέα του κόσμου.

•Το βράδυ που θα γιορτάσουμε με fancy homemade dinner τα ευχάριστα ιατρικά νέα της Παρασκευής.

Leave a Reply

Your email address will not be published.