40

Έφτασα στα 40.

…και αντί να ηρεμώ και να κατασταλάζω, ανυπομονώ και σχεδιάζω.

Ονειρεύομαι και προγραμματίζω τα επόμενα μου χρόνια όπως ένας δεκαοκτάχρονος διαλέγει τα επόμενα του βήματα.

Την ζωή μου δεν τη βαρέθηκα ποτέ.

Κι ας πατούσα σε χνάρια άλλων και ας περνούσαν χρόνια ολόκληρα έτσι.
Τα σχέδια που παράτησα στα 21 μου για χάρη αυτής της οικογένειας που έφτιαξα με τον Γιάννη, δεν ήταν δικά μου.

Ήταν της ηλικίας μου τα αναγκαστικά.

Τα δικά μου, ήταν να κάνω οικογένεια, απλά αργότερα.

Και μέχρι τότε είχα σκοπό να ασχοληθώ με τα παιδιά των άλλων.

Και ευχαριστώ τους γονείς μου και τον Γιάννη, που φτιάξαμε τη ζωή μας έτσι, ώστε να μπορώ να ασχολούμαι μόνο με αυτό.

Και το μυαλό μου σήμερα είναι γεμάτο μνήμες απο εμάς.

Να περιμένω τον Γιάννη να γυρίσει, κουρασμένος αλλά χαρούμενος.

Να χειροκροτώ τον Ζαχαρία όταν τερμάτιζε στα 100μ. στο στίβο.

Να ακούω στο τηλέφωνο τα καλά νέα του Γιάννη για την καινούργια του δουλειά.

Να περιμένω μήνυμα στο κινητό μου να μάθω απο τον Ζαχαρία αν μπήκε στο πανεπιστήμιο που ήθελε.

Να περιμένω να πάρω τη Φιλίππα απο το σχολείο, και να της δώσω ένα μεγάλο φιλί για το εικοσάρι στη Γεωμετρία.

Και εγώ να μαγειρεύω, να πηγαινοφέρνω, να λέω “Μπράβο!” και “Συνέχισε”!
Και τα χρόνια πέρασαν και εγώ γέμιζα χαρά.

Απο εκεί που ήμουνα μια, γίναμε δύο, γίναμε τρείς και μετά τέσσερις.

Και τα περισσότερα μου όνειρα τα έχω πραγματοποιήσει και νιώθω πολύ γεμάτη.

Όμως, μαμά, ένα-δύο όνειρα έχω ακόμα.
Και αφού έχω όνειρα ακόμα, μην ανησυχείς, δεν έχω μεγαλώσει πολύ ακόμα, και μην στεναχωριέσαι για τα 40 μου.

Είμαι γεμάτη σχέδια και πλάνα. Δικά μου. Όχι της ηλικίας μου.

Leave a Reply

Your email address will not be published.