Λιγότερα κύματα…

Σκέψεις βαρετές, σκόρπιες μέσα στη μέρα.

Οταν τα παιδιά είναι κοντά σου, το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τουλάχιστον, τα πράγματα ειναι καλύτερα.

Ή έτσι νομίζεις.

Νομίζεις οτι έχεις λίγο τον έλεγχο, οτι ξέρεις περίπου τι γίνεται. Δεν είναι έτσι, αλλα γελιέσαι.

Ποτέ και πουθενά δεν έχεις τον έλεγχο.

Και όλο αγχώνεσαι, και κάνεις μαύρες σκέψεις. Μετά επανέρχεσαι, και λες όλα καλά ειναι, κανένα κακό δεν θα συμβεί.

Και μετά σαν σφήνα σου ξαναμπαίνουν ιδέες, που το παιδί τώρα ειναι μόνο του κάπου, ή είδες λίγο κακόκεφο και σκεπτικό το ένα σήμερα, και λες ποιος το στεναχώρησε, τι μου ξέφυγε πάλι, και μετα λες ναι, αλλα μεγάλο παιδί είναι, μετά λες ας πάρω ενα τηλέφωνο, όλα καλά, ήσυχα ζεις.

Την επόμενη μέρα, ανησυχείς γιατί σου είπε θα πάει εκεί, μετά έρχεται το άλλο και σου λέει, δεν αισθάνομαι καλά, μετά δεν αισθάνεσαι εσύ καλά με όλα αυτά.

Goes round and round.

Και τι είναι αυτό που μπαίνει μέσα μας κάποιες στιγμές και νιώθουμε περήφανοι, και ότι όλα με εναν μαγικό τρόπο συμβαίνουν και όλα καλά είναι.

Ουσιαστικά απλά το συνηθίζεις.

Δεν νομίζω οτι φεύγει ποτέ. Έτσι έχει μάθει το μυαλό, μία πάνω μια κάτω, έχει κύματα μερικές μέρες η θάλασσά σου, περισσότερα ή λιγότερα.
Υπάρχουν μέρες με καθόλου; Κύματα εννοώ…

Getting away with it all messed up που λέει ο Γιάννης και οι James.

Leave a Reply

Your email address will not be published.