Απο τον Ιανουάριο στον Απρίλιο.

Πέρασαν οι πρώτοι τέσσερις μήνες του χρόνου και ούτε που το κατάλαβα.

Σαν χθες μου φαίνεται ότι ήταν Χριστούγεννα. Μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου είχαμε καταφέρει να φύγουμε και δυό Σαββατοκύριακα για ξεκούραση. Από τότε όμως τίποτα.

Είχε πολύ τρέξιμο και αρκετούς ανεμοστρόβιλους.

Αλλά κατάφερα τα “παράθυρα μου” να είναι μισόκλειστα και να μην μπαίνει όλος ο αέρας μέσα,  και να αναστατώνει συνεχώς την καθημερινότητα μου.

Και το κατάφερα γιατί είπα είπα περισσότερα όχι, και λιγότερα ναι.

Καθημερινότητα με έννοιες, από αυτές που έχουν όλοι οι overthinkers σαν εμένα.

Και γενέθλια, πολλά γενέθλια.

So far, so good!

Στόχος για αυτή τη χρονιά παραμένει η ηρεμία και η καλή διάθεση. Προσπαθώ κάθε μέρα να φέρομαι με ευγένεια και διακριτικότητα στους γύρω μου. Να μην θυμώνω εύκολα και να μην είμαι νευρική.

Και μου πήρε, αλήθεια, 4 μήνες, ( το είχα υποψιαστεί από νωρίτερα) να συνειδητοποιήσω οτι αν παρόλο που έχω δύο, μεγάλα θα έλεγα παιδιά, και δεν δουλεύω, ο μόνος χρόνος που μπορώ να μου βρώ και να είναι αλήθεια ελεύθερος, είναι αν ξυπνήσω νωρίς, νωρίτερα απο όλους.

Αυτό, το καταφέρνω όπως καταλαβαίνεις με ύπνο νωρίς, και φρέσκιες ιδέες κάθε μέρα για το πόσο μακρυά θα βάλω το ξυπνητήρι για να αναγκαστώ να σηκωθώ!

Αν δεν τα καταφέρω την πρώτη μέρα απλά να σηκωθώ, την επόμενη μέρα είναι να σηκωθώ και να αναγκαστώ να περπατήσω, την τρίτη μερα είναι να σηκωθώ, να περπατήσω και να αναγκαστώ να  ανοίξω και πόρτα, την τέταρτη (αποτυχημένη) μέρα είναι να σηκωθώ, να περπατήσω, να ανοίξω πόρτα,  κ.ο.κ.

Κάθε ιδέα δεκτή, αρκεί να μην ξανακοιμηθώ!

Είναι αρκετές οι φορές που το έχω καταφέρει. Και πολλές αυτές που δεν το έχω καταφέρει.

Αλλά είναι και τεράστια η χαρά μου όταν τα καταφέρνω.

Και με βρίσκει η αρχή της μέρας καθισμένη στην αγαπημένη μου πολυθρόνα, με τα πόδια μου ψηλά, τον καυτό μου καφέ στο χέρι και όλα αυτα που αγαπώ, βιβλία, blogs, μουσική, το ημερολόγιο μου, την οργάνωση των δουλειών μου και γενικά οτι χρειάζεται φροντίδα. Ειναι η μόνη ήσυχη ώρα της ημέρας και εκτιμώ το κάθε της λεπτό.

Αν κάνω αυτό και το τρέξιμο μου, νιώθω ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στη γη.

Νιώθω οτι όλα τα όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους.

Λίγο είναι αυτό;

 

Photo: Το πρωινό μήνυμα του ξυπνητηριού μου.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.