Missing parts…

Οταν ξεκίνησα αυτό το blog πριν ένα χρόνο και κάτι, δεν φανταζόμουν οτι θα το είχα ακόμα. Όπως δεν φανταζόμουν οτι δεν θα μπορω να γράφω κάτι κάθε μέρα.

Εύκολο φαίνεται ε; Λάθος!
Δεν είναι.
Τρέφω απεριόριστο θαυμασμό για όλους όσους έχουν blogs και καταφέρνουν να γράφουν καθημερινά.

Όσο κι αν η διάθεση μου μου λέει να γράφω κάθε μέρα ή έστω πολυ συχνά, και το ιδανικό αυτό ειναι, θα είμαι ειλικρινής και θα σου πω οτι δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καταφέρω κάτι τέτοιο.

Θελω αυτο το blog να συνεχίσει να ειναι αυτό που ήταν ακόμα και όταν ξεκίνησε. Πηγή χαράς και ενθουσιασμού απο μέρους μου, και ειναι πολυ δύσκολο να είναι, όταν μπαίνουν μπροστά σου και σε αγχωνουν στόχοι, ημερομηνίες, νούμερα και τέλειο αποτέλεσμα απο κάθε πλευρά.
Το my good tomorrows ήταν και θελω να συνεχίσει να είναι ενα hobby για μένα.

Είναι πολυ εύκολο με μια καθημερινότητα σαν αυτή που έχουμε όλοι μας, και οτι αυτό συνεπάγεται, να βρώ κάθε μερα τον χρόνο αλλά και την ηρεμία που απαιτείται για να κάτσω να γράψω.
Παρόλο που οι ιδέες και η καθημερινότητα παραμένει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, με ξέρεις, life lover and enthusiast, πολλές φορές δεν προλαβαίνω.

Δεν θελω να στερώ την προσοχή μου, απο όλα αυτά που εδω και 20 χρόνια έχω βάλει απόλυτη προτεραιότητα.

Έστω και για να διατηρώ ένα typical everyday life blog, όπως αυτό.

Οπότε. Μείνε μαζί μου. Όλες τις φορές που εχεις έρθει εδώ και είναι το ίδιο διαβασμένο post πρώτο πρώτο, όλες τις φορές που νιώθεις, οτι μπορεί να έχω βαρεθεί, ή αμελήσει. Δεν εχω βαρεθεί, ούτε έχω αμελήσει. Απλά έχουν κλείσει τα μάτια μου νωρίτερα και παρα τη θέληση μου, ή, δεν με σήκωσε αρκετά το μύνημα στο ξυπνητήρι μου που το βάζω στις 5:45.  Για να προλαβαίνω.

Παραμένω αυτή που ήμουν, πιεσμένη ή όχι.
Προσπαθώ , να απολαμβάνω την κάθε στιγμή, να είμαι δίπλα και κοντά σε όλους όσους αγαπώ και με αγαπούν. Δίνοντας χρόνο και αγάπη απεριόριστη στα παιδιά μου και στον Γιάννη. Χαμογελώντας το μεγαλύτερο μερος της ημέρας, προσπαθώντας να τα προλάβω όλα. Και ενα μέρος της χρονίας πέρασε.

Όπως κάθε μαμά, τα χρόνια μετράνε για μένα,σαν ακαδημαϊκές χρονιές και όχι ημερολογιακές. Οπότε πλησιάζουν τα σστον φετινό απολογισμό, που ειναι νωρίς και δεν θα τον κάνω ακόμα, να πω οτι είναι μια turning point χρονιά.

Πολλές σκέψεις, στροφές και projects ανοιχτά.

Τι θα καρποφορήσει και τι όχι, δεν το ξέρω.
Ακόμα.

Leave a Reply

Your email address will not be published.