Που είναι; Τι κάνουν; Πως περνούν;

Όταν τα παιδιά σου ειναι μικρά, δηλαδή πριν τα 18, ενα από τα πλεονεκτήματα είναι οτι ξέρεις περίπου κάθε λεπτό που είναι.

Μην βιάζεσαι, είπα περίπου.

Δηλαδή θα ειναι σχολείο μέχρι τις 14.00π.μ.

Μετά θα εχει αγγλικά και θα είναι εκει, μετα θα πάμε πάρκο και θα είναι εκεί, μετα θα πάμε σπίτι και θα είναι εκεί, κλπ.

Μετά τα 18 δεν είναι έτσι πια. Και ειδικά αν δεν μένετε πια μαζί.

Και πως είναι; Ποια είναι τα συναισθήματα; Γίνεται ποτέ συνήθεια;

Φρικτές σκέψεις τριγυρίζουν το μυαλό σου, το οποίο μυαλό σου έχει την απίστευτη ικανότητα να πηγαίνει στο κακό.

Ο γιος μου, μου παραπονιέται. Παρόλο που μιλάμε ελάχιστα όταν είναι μακρυά (αλήθεια!!!)

Και όλο του λεω, άμα αγαπήσεις και εσύ κάποιον, πιο πολύ απο τον εαυτό σου, όλο στο κακό θα πηγαίνει το μυαλό σου.

Και το συζήτησα με κάποιον που εμπιστεύομαι πολύ, ήθελα να μου πει τη γνώμη του.

(Οι φίλοι πνιγόντουσαν και έχουν και όλοι μικρά παιδιά)

Οτι δεν ξέρω τι κάνει, πως το κάνει, με ποιόν κάνει παρέα, αν ειναι χαρούμενος, αν δεν είναι, τι τρώει, περνάει καλά; Τι ώρα κοιμάται…όλα αυτά.

Μου λέει…έχεις δίκιο, αυτά δεν τα ξέρεις. Τι ξέρεις όμως;

Και αρχίζω να λέω αυτά που ξέρω, οτι μένει στο τάδε μέρος, οτι συγκάτοικο εχει αυτόν, σπουδάζει αυτό, σε λίγες μέρες θα πάει σε ενα νησί για ένα συνέδριο, σε ένα μήνα θα παει εξωτερικό και ετοιμάζει μια παρουσίαση για εκεί, και θα φύγει πάλι το καλοκαίρι για εξωτερικό, μετά εχει εξεταστική-μου έστειλε και το πρόγραμμα του- και μετά θα έρθει εδώ και θα πάμε διακοπές εκεί….

Με κοιτούσε όση ώρα τα έλεγα όλα αυτά, εντελώς ανέκφραστος, δεν μπορούσα να τον ψυχολογίσω. Μου λέει,

-Ε, πολλά είναι όλα αυτά… Δεν ξέρεις και λίγα.

-Μα…όλα τα άλλα; Τα κάθε μέρα του, τι κάνει, με ποιόν, πως τα περνάει, αν ειναι ευχαριστημένος, αν κάτι τον ζορίζει κλπ, δεν τα ξέρω, και ανησυχώ.

– αυτά είναι δικά του, όχι δικά σου, και τα φροντίζει μια χαρά από οτι καταλαβαίνω. Του έχετε πει οτι θα είστε κει άμα εχει δυσκολίες, έτσι δεν είναι;

– εννοείται, το ξέρει, του το λέμε πολύ συχνά.

– ε, τότε, άμα χρειαστεί κάτι θα σας φωνάξει κοντά του.

Πάρτην κάτω τη Ναταλία.

Με λίγα λόγια, μου έλυσε όλες τις απορίες και με καθοδηγήσε για τα επόμενα χρόνια.

Θα είστε κοντά του, συναισθηματικά, όχι απαραίτητα γεωγραφικά.

Θα ξέρεις τα βασικά στη ζωή του.

Θα ξέρει οτι είσαι εκεί για τα δύσκολα.

Σε όλα τα άλλα δεν θα ανακατεύεστε, αν δεν σας το ζητήσει ή δεν νιώθετε οτι κινδυνεύει αληθινά.

Ouch!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.