Το αγαπημένο μου.

Οι φωνές τους.
Να ακούω τις φωνές τους.

Αυτές τις φωνές τους που σημαίνουν το όλα είναι καλά, εγώ είμαι καλά, σε αγαπώ πολύ, μου λείπεις.

Μόλις τα άκουγα, χαμόγελα ερχόντουσαν.

Και όταν τα παιδιά είναι μικρά τις φωνές τους τις ακούς συνέχεια.

Δεν προλαβαίνεις να παραπονεθείς.
Λιγο πρίν το σχολείο, λιγο μετά το σχολείο, στο μεσημεριανό φαγητό, κάτι θα τσιμπίσεις απο δώ, κάτι απο εκεί, καλύπτεσαι!!!
Όταν όμως είναι πιο μεγάλα, αρχίζει και δυσκολεύει.

-Τι κάνεις;
-Καλά.
-Πως πέρασες με τους φίλους σου στο σινεμά, κλπ;
-Καλά.

Μεγάλα διαστήματα σιωπής και αμηχανίας.

Στα 2′ έχεις ξανακλειστεί στο μαμαδίστικο καβούκι σου, έχεις νιώσει γριά και φόρτωμα και επιστρέφεις στο επικοινωνιακό προφίλ που διατηρείς με τον αντρούλη σου, το οποίο είναι σε καλύτερο status απο αυτό που είναι με τα παιδιά σου, θα μπορούσε όμως και αυτό να είναι στα χάλια του.

Θυμάσαι και νοσταλγείς.

Την Φιλίππα οταν ήταν μέχρι 9-10 χρονών.
Που είναι οι εποχές που γυρνούσε απο το σχολείο και τρόμαζες να την κάνεις να τα λέει ένα-ένα και δεν την προλάβαινες!

Που είναι που έμπαινε στην κουζίνα και έλεγε: Α, μαμα δε σου είπα, λοιπόν σήμερα έγινε αυτό, και αυτό, και αυτό, και αν δεν ξελιγωνότανε, δεν σταματούσε.  (και εσύ με ελατήριο τα depon, αλλα έτσι είναι οι αχάριστοι γονείς).

Και όταν φύγουν πια και απο το σπίτι για σπουδές…ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Viber, sms, whatsapp…όλα γραπτώς.

Πάει η φωνή.
Η αγαπημένη μου φωνή.
Η φωνή που σε προειδοποιούσε, με αυτό τον τόνο που χτύπαγε το καμπανάκι μέσα σου, πάει.

Τώρα…με την μαντική μόνο και, αν.

Τώρα σου πετάει ένα: “καλημέρα”, σου βάζει και δίπλα εναν ήλιο και τρεις χαμογελαστές φατσούλες και λες αφού μου βάζει emoji χαρούμενα, χαρούμενος θα είναι και αυτός, και νομίζεις οτι όλα καλά.

Οπότε τι κάνεις; Σταυρό και αρκείσαι.

Σε κανένα Skype που το πας παρακαλετό, και εύχεσαι εκεί σαν διορατική μάνα, να τα δεις όλα, τα κέφια, τα ξενύχτια, τα ποτά, τα διαβάσματα, αν πάχυνε (δεν τρώει σωστά), αν αδυνάτησε (δεν τρώει αρκετά).
Αλλα αυτο είναι σπάνια…το skype.

Οπότε τι κάνεις;
Πιστεύεις. Σε εκείνα. Στα παιδιά. Σε ότι, έχουμε δώσει όλα τα χρόνια, σε ότι, έχουμε πει, σε ό,τι έχουμε κάνει.

Τις περισσότερες φορές φτάνει και περισσεύει.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.