Τι έχασα;

Πλέω σε ένα καράβι με προορισμό την ξεκούραση, την ξεγνοιασιά και την ηρεμία.

Ήμουν σίγουρη οτι θα άφηνε αποτύπωμα.

Ήλπιζα να χαρώ με κύματα, να μετρήσω καταστρώματα, να χαθώ σε σκέψεις και παραλίες που τις είχα φανταστεί λευκές.

Δεν είχα φανταστεί οτι θα είναι τόσο λευκές, ούτε τόσο κρυφές. Δεν είχα φανταστεί στη ζωή μου ποτέ, οτι θα κολυμπούσα για 20′ με μια ήμερη φώκια σε μια απόμερη παραλία γιατι εκείνη διάλεξε να κολυμπίσει μαζί μας. Δεν φαντάστηκα οτι θα γνώριζα τόσο ωραίους ανθρώπους που με την ζεστή τους καρδια, θα έκαναν τόσο αξέχαστες τις διακοπές μας.

Και συνέχισα να πλέω.

Μετά την πρώτη ώρα, ένιωθα ψυχικά φορτισμένη και κουρασμένη.

Και κοιμήθηκα. Κοιμήθηκα σε σκέψεις με ταξίδια μου.
Τα καραβίσια ταξίδια μου.

Στα 17 μου στην πενταήμερη στη Ζάκυνθο, και πέταγα απο χαρά για όλα τα ωραία που έρχονται.

Για την Μύκονο που πήγα με την μητέρα μου (μπράβο μαμά!!!), μολις τελείωσα το σχολείο για να βάλουμε όλα τα σκοτεινά χρόνια πίσω, και να γεμίσω ελπίδα και χαρά για όλα τα ωραία που θα έρχονταν.

Και όντως ήρθαν τότε.

Οταν 18 ακόμα ταξίδευα με προορισμό την Κρήτη για δουλειά, αμισθί εννοείται. Για την δυσκολία μου να πληρώνομαι θα μιλήσουμε άλλη φορά.

Και για να μην μου λείπει το σπίτι μου και να έχω συντροφιά, κουβαλούσα μαζί μου στις καμπίνες τον “Φίτσο”. Τον μικρούλι μου κεραμιδόγατο, σε σπανιότατο χρωματισμό. Γκρίζο και άσπρο. Όπως άλλοι τέσσερα εκατομμύρια γατούλιδες.

Αλλά εμένα ήταν ο αγαπημένος μου. Για χάρη του έκλεινα καμπίνα και κοιμόμασταν μέχρι να φτάσουμε στην Αθήνα.

Το ταξίδι για Σαντορίνη – δυο συνεχόμενες χρονιές-, στα 18 και στα 19. Πρώτες διακοπές μόνη με φίλους, ύπνο μπρούμυτα στο κατάστρωμα, να τρίζω από τα αλάτια.

Απο εκεί και πέρα, αρχίσανε τα ταξίδια με αυτοκίνητο με παιδί ή παιδιά. Άλλη ιστορία αυτή.

Και φέτος για Σάμο.
Στο πανέμορφο και φοιτητικό σπίτι του γιού.

Έχασες τις διακοπές μου. Γιατί;
Γιατι ήταν πολύ ωραίες. Και ήθελα όλα να τα κάνω διαφορετικά απο ότι ειναι συνήθως. Γιατί ήθελα να έχω χρόνο με τους δικούς μου, την οικογένεια μου, τον Γιάννη και τα παιδιά.
Γι αυτό.

Γιατί ήταν φανταστικές διακοπές.
Είχαν λευκές παραλίες, υποβρύχιες φωτογραφίες της αγαπημένης μου σπηλιάς (που περιμένω να μου στείλει ένας τουρίστας Αυστριακός, και ειναι η μόνη μου ευκαιρία να τις αποκτήσω), κολύμπι με φώκια και μια μάλλον άγρια γρατζουνιά της (άξιζε). Καλή παρέα, βραδυνα bbq και English late breakfasts, θαλασσινός ύπνος κάτω απο ομπρέλες, και γέλια σε σκιές.

Photo: favim.com

Leave a Reply

Your email address will not be published.