Θέλω να βοηθήσω το παιδί μου να γίνει ανεξάρτητο απο μικρό. Γίνεται;

“Ανεξάρτητο απο μικρό”.

Τι εννοούμε; 

Εννοούμε παιδιά που, όσο ο καιρός περνάει, μεγαλώνουν και κατακτούν μικρές δεξιότητες, που στη συνέχεια, τα βοηθάμε και τους θυμίζουμε να τις χρησιμοποιούν κάθε φορά που χρειάζεται κάτι χωρίς να απευθύνονται στους άλλους. 

Είναι αυτά τα μικρά σκαλοπατάκια που ανεβαίνουν και έχουν προσπαθήσει τόσο πολύ για αυτό.

Σε ποιόν δεν αρέσει να βλέπει νέους αλλά και μεγαλύτερους ανθρώπους, να τα καταφέρνουν στην καθημερινότητα τους; Να είναι δυνατοί και ανεξάρτητοι , να είναι υπεύθυνοι για τον εαυτό τους και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.

Αργότερα θα νιώθουν οτι κρατούν τη ζωή τους στα χέρια τους και θα μπορούν να κάνουν την μετάβαση και να βοηθούν και τους άλλους. Θα είναι χρήσιμοι και θα προσφέρουν.

Βέβαια, για να φτάσουμε σε έναν υπεύθυνο ενήλικα, πρέπει να έχουμε πρώτα έναν υπεύθυνο έφηβο, και πιο πρίν ενα υπεύθυνο παιδί.

Δεν είναι δύσκολο να γίνουν τα παιδιά υπεύθυνα, αλλα σίγουρα υπάρχουν τρόποι που βοηθούν να γίνουν, και τρόποι που δεν βοηθούν.

Είναι αδύνατο να γίνουν υπεύθυνα τα παιδιά για τον εαυτό τους και για τις πράξεις τους όταν τρέχουμε απο πίσω τους και φροντίζουμε τα πάντα εμείς.

Αντίθετα, με την συμπεριφορά μας, μπορούμε να ενθαρρύνουμε την πρωτοβουλία, την ανεξαρτησία και την αυτοεξυπηρέτηση.

Τα βήματα σκέψης πρέπει να τα κάνει μόνο του το παιδί, αφού στρέψει το ενδιαφέρον του προς τον ίδιο του τον εαυτό.

Η δουλειά μας σαν γονείς, είναι να του το θυμίζουμε.

Πως το καταφέρνουμε.

Πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε οτι οι ευθύνες και οι αρμοδιότητες που προτρέπουμε να αναλάβουν τα παιδιά μας, πρέπει πάντα να είναι ανάλογα της ηλικίας τους αλλά και των δυνατοτήτων τους.

Αυτό είναι μια συμπεριφορά που πρέπει να ξεκινήσει απο νωρίς.

Δεν πρέπει να περιμένουμε απο ένα παιδί να τα καταφέρει σε θέματα υπευθυνότητας εαυτού, όταν μέχρι την ηλικία π.χ. των επτά ετών, δεν του δείχνουμε τον τρόπο να το κάνει, αντιθέτως κάνουμε οτι είναι δυνατό για να μας έχει ανάγκη το παιδί μας μέχρι τα βαθιά μας γεράματα ώστε να νιώθουμε πολύτιμες μαμάδες. (…μεγάλο θέμα αυτό, θα το πιάσουμε άλλη φορά).

Για παράδειγμα, γύρισε σπίτι την προηγούμενη μέρα απο το σχολείο χωρίς το μπουφάν του γιατί το ξέχασε κάπου. Αντί να πούμε “ρώτησες τη δασκάλα αν είδε το μπουφάν σου;”, προτιμάμε το “βρήκες το μπουφάν σου;”

Με αυτό τον τρόπο θα αναγκαστεί να σκεφτεί αν το βρήκε, και τι σκέφτηκε να κάνει ώστε να το βρει….έτσι θα σκεφτεί να ρωτήσει δεξιά ή αριστερά αν κάποιος το είδε, ή που το είχε τελευταία φορά. Επίσης βοηθάει  να συνηδειτοποιήσει οτι εκείνο το έχασε και όχι οτι π.χ.  η δασκάλα δεν του θύμησε να το πάρει φεύγοντας.

Επίσης λέμε “αν θελήσεις να διαβάσουμε βιβλία πρίν τον ύπνο, μπορείς να τα διαλέξεις μετά το μπάνιο σου και να τα βάλεις πάνω στο κομοδίνο σου. Αν δεν το κάνεις, δεν θα ξερουμε ποιό να διαβάσουμε…”.

Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να πούμε “πήγες στον μπαμπά το χαρτί που χρειάζεται υπογραφή για να μπορέσεις να πας εκδρομή;”, ενώ καλό θα ήταν να πούμε “αφού χρειάζεται υπογραφή του μπαμπά για να πας εκδρομή, φρόντισε να το θυμηθείς και να προλάβεις μέχρι την Τετάρτη γιατί αλλιώς πως θα πας;”

Μπαίνοντας στο πάρκο μπορουμε να πούμε, “θυμήσου φεύγοντας να πάρουμε τα κουβαδάκια μας απο την άμμο, ειναι δικά σου και πρέπει να τα θυμηθείς, για να μην τα χάσουμε και δεν έχουμε να παίξουμε και αύριο που θα έρθουμε.”.

Πριν φύγουμε αν δεν έχει θυμηθεί τα κουβαδάκια του, του θυμίζουμε “πήραμε ό,τι είναι δικό σου; Μήπως ξεχάσαμε κάτι;”

Πότε να απογοητευτούμε;

Ποτέ!!

Στην αρχή δεν θα τα θυμηθεί καθόλου, την δεύτερη ούτε τότε, συνεχίζουμε το ίδιο τις επόμενες μέρες μέχρι να γίνει συνείδηση στο παιδί η ερώτηση προς τον εαυτό του, φεύγοντας απο ένα χώρο,”πήρα όλα μου τα πραγματα;”

Το ίδιο ισχύει για κάθε τι. Για τα βιβλία, για το μπουφάν, για το πλύσιμο των δοντιών, για το τηλεφώνημα στη γιαγιά, για την έξτρα εργασία κλπ.

Μπορούμε να ενισχύσουμε το παιδί και δίνοντας την ευκαιρία να μας θυμίσει εμάς πράγματα.

Μπορούμε να πούμε στο παιδί “θύμισε μου σε παρακαλώ να πάρω την ομπρέλα μου φεύγοντας απο το σπίτι”. Αν δεν το θυμηθεί φεύγοντας, ρωτήστε το παιδί μήπως έχετε ξεχάσει κάτι που έπρεπε να είχατε θυμηθεί. Θα ενθουσιαστεί  με την ιδέα οτι σας βοήθησε, θυμίζοντας σας την ομπρέλα.

Δεν περιμένουμε εννοείται απο ένα παιδί να το κάνει σωστά με την πρώτη φορά, είμαστε επιεικείς αλλά τρυφερά επιμένουμε. Την τρίτη φορά συνεχόμενη που το παιδί δεν θα ανταποκριθεί θα πρέπει να κρατήσουμε τον λόγο μας.

Ξεκινώντας απο μικρά πραγματάκια, ψίγματα ευθυνών, που θα χρειαστεί πολλές φορές στην αρχή να επαναλάβουμε, βοηθάμε το παιδί να παραμένει συγκεντρωμένο.

“Το πρωί μόλις πλύνουμε τα δοντάκια σου φώναξε με στο δωμάτιο σου να σε βοηθήσω να στρώσεις το κρεβάτι σου”.

Ουσιαστικά τις πρώτες φορές θα το στρώσετε μόνες σας αλλά λέγοντας το με αυτό τον τρόπο του δείχνουμε με αυτό τον τρόπο, οτι είναι δική του ευθύνη το κρεβάτι του και εμείς βοηθούμε.

“Βγαίνοντας απο το δωμάτιο σου να κλείνεις πάντα το φως”.

“Όταν γυρνάμε απο την βόλτα μας, περιμένω απο εσένα να βάλεις τα παπουτσια σου στην ντουλάπα και το μπουφάν σου στην καρεκλίτσα της εισόδου”.

Με τέτοια μικρά κόλπα, επιμονή και ευγένεια δείχνουμε στο παιδί, να ειναι υπεύθυνο, του βάζουμε τάξη στην καθημερινότητα του και του δείχνουμε οτι έχουμε απαιτήσεις απο εκείνο όπως έχει και εκείνο απο εμάς.  (Έτοιμο φαγητό, την άμεση βοήθεια απο εμάς να βάλει τα παπούτσια του κλπ.).

Επίσης αυξάνουμε την αυτοπεποίθηση του νιώθοντας οτι ανήκει σε ένα περιβάλλον που τον θεωρεί άξιο να ανταποκριθεί σε μικρουποχρεώσεις ανάλογες της ηλικίας του.

Πότε ξεκινάμε;

Προσωπικά νομίζω οτι η ηλικία των 18+ μηνών ειναι ιδανική (με πολύ απλές εντολές στην αρχή, όπως πάμε μαζί το μπιμπερό σου στην κουζίνα αφού τελειώσεις το νερό σου), και έστω και αν εκτελέσει μόνο του τις εντολές (πολύ) αργότερα, εμείς επιμένουμε στον πληθυντικό και στο “τώρα”. 

“Πάμε το ποτηράκι σου στην κουζίνα, αφού τελειώσεις”, και όχι “άστο εκεί και θα το πάει μετά η μαμά”.

Και μετά τα 18;

Και επιμένουμε ώστε και μετά τα 18  (χρονών!!!) να αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις τους ολομόναχα και μονάχα αν ζητηθεί βοήθεια την προσφέρουμε. Π.χ. Φρόντισε οτι χρειάζεται για την έγγραφη σου στο Πανεπιστήμιο, κλείσε το εισητήριο σου κλπ. Χωρίς αυτό να επηρεάζεται απο το αν έχουμε άλλες δουλειές να κάνουμε σαν μαμάδες ή όχι.

Αν το παιδί παραμένει ενεργό σε υπευθυνότητες και πρωτοβουλίες απο πολύ μικρή ηλικία, δεν θα έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις  της καθημερινής του ζωής με μια απλή επίβλεψη για τα βασικά απο τους γονείς του.

Θα νιώθει ασφαλής στα διάφορα περιβάλλοντα, σε πιθανές μεταβολές, θα έχει μάθει να ακούει την εσωτερική του φωνή και θα έχει ανάγκη μόνο τη συμβουλή μας, και κάποιες φορές ούτε αυτή.

Καλή επιτυχία!

Leave a Reply

Your email address will not be published.