Τα παιδιά προτιμούν τους γονείς τους χαρούμενους!

Εχω προσέξει οτι όταν ειμαι εγω σε κακή διάθεση και δεν εχω όρεξη να κάνω τίποτα, τα παιδιά αλλάζουν και εκείνα με τη σειρά τους διάθεση.

Νιώθουν τύψεις; Οτι φταίνε εκείνα που ειμαι ετσι; Ποιος ξέρει… Εγω θυμαμαι συχνα τον εαυτό μου σαν παιδι να ρωτάω την μαμα μου “τι εχεις”; Και με αναστάτωνε να την βλεπω κακοκεφη.

Τα δικα μου κατσουφιαζουν, με κοιτάνε συνέχεια στα μάτια και προσπαθούν να καταλάβουν γιατι ειμαι κακοκεφη, και δεν βρίσκουν το κουράγιο να ρωτήσουν.

Πράγμα που οχι μόνο δεν βοηθαει, αλλα με χειροτερεύει κιόλας. Βέβαια καμία φορά με ταρακουναει. Αλλα κάποιες μέρες αυτο δεν ειναι αρκετό.

Όταν εχω κέφια ξυπνάει όλο το σπιτι. Γελάω πολυ, και δεν χάνω ευκαιρία να το κάνω. Και όταν ειμαι χαρούμενη τα “μπλέκω” μεσα στη χαρά μου. Μπαινοβγαινω στα δωμάτια τους, λεω χαζομάρες και αμέσως γελάμε όλοι μαζί.

Το λεω περισσότερο γιατι θυμώνω με τους ανθρώπους-και εμένα- που όταν ειναι θυμωμένη δεν περνάνε 3′ και ξεσπούν στα παιδιά τους.
Καλύτερα να το λέμε στα παιδιά μας όταν είμαστε κακόκεφοι, με λόγο ή χωρίς, και να τους δείχνουμε οτι δεν ειναι κακό να είμαστε κακόκεφοι και σημασία εχει ο τρόπος που το χειριζομαστε. Προτιμότερο να πούμε στα παιδιά “ξέρεις, ειμαι κακοκεφη σήμερα γιατι συνέβη αυτό ή εκεινο. Θα κάνω ενα μπάνιο και ειμαι σίγουρη οτι θα νιώσω καλυτερα και μετά και θα κανουμε εκείνη τη χειροτεχνία που έλεγες.”

Και να τους κανουμε αγκαλιές σφιχτές σε αυτές τις στιγμές, ετσι δίνουμε στα παιδιά μας την ευκαιρία να νιώσουν ικανά να μας βοηθήσουν και να μας συμπαρασταθούν!

Leave a Reply